ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου

Η λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου είναι η μεγαλύτερη της Ελλάδας.  Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της Στερεάς Ελλάδας, εκεί όπου ο Πατραϊκός Κόλπος συναντά το Ιόνιο Πέλαγος και εκβάλλουν οι ποταμοί Εύηνος και Αχελώος. Φιλοξενεί αμέτρητους φτερωτούς αλλά και υδρόβιους κατοίκους της και έχει χαρακτηρισθεί Περιβαλλοντικό Πάρκο και προστατεύεται από τη Συνθήκη Ramsar.

Σε αυτό το πάρκο εντάσσονται λιμνοθαλάσσιες, χερσαίες και ποτάμιες περιοχές του νότιου τμήματος του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και το νησιώτικο σύμπλεγμα των Εχινάδων, που διακρίνονται για τη μεγάλη βιολογική, οικολογική, αισθητική, επιστημονική, γεωμορφολογική και περιβαλλοντική τους αξία.

Το πάρκο περιλαμβάνει το εκτεταμένο σύμπλεγμα υγροτόπων λιμνοθάλασσας Μεσολογγίου – Αιτωλικού και των εκβολικών συστημάτων των ποταμών Εύηνου και Αχελώου. Στο σύμπλεγμα αυτό διακρίνονται ποτάμιες και παραποτάμιες περιοχές, λιμνοθάλασσες, γλυκόβαλτοι, αλμυρόβαλτοι, λασποτόπια, υδροχαρή δάση.

Σήμερα με βάση τη γεωμορφολογία της περιοχής όπως προέκυψε από τις ανθρωπογενείς παρεμβάσεις στο διάστημα 1960-1995 η Λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου αποτελείται από ένα σύστημα 6 λιμνοθαλασσών που είναι σχετικά απομονωμένες μεταξύ τους και παρουσιάζουν διαφορετικά φυσικοχημικά χαρακτηριστικά. Η έκτασή τους φτάνει τα 150.000 στρέμ. ενώ η ευρύτερη περιοχή του υδροβιότοπου περιλαμβάνει παράκτια οικοσυστήματα, βάλτους, αλυκοποιημένες εκτάσεις και αποστραγγισμένες εκτάσεις που αποδόθηκαν στη γεωργία. Το διαμορφωμένο σύμπλεγμα λιμνοθαλασσών διακρίνεται από τη Λιμνοθάλασσα Βορείου Διαύλου Κλείσοβας, τη Λιμνοθάλασσα Κλείσοβας, την κεντρική λιμνοθάλασσα (στο μέτωπο της κεντρικής λιμνοθάλασσας υπάρχουν τα ιχθυοτροφεία (αλιευτικές θέσεις): Τουρλίδα, Βασιλάδι, Σχοινιάς και Προκοπάνιστος), η Λιμνοθάλασσα Θολής, η Λιμνοθάλασσα Παλαιοποτάμου και η Λιμνοθάλασσα Αιτωλικού (Κανάλι Αιτωλικού).

Εκτός από υδροβιότοπος, τα νερά της είναι και ιαματικά και γιαυτό κάθε καλοκαίρι θα δείτε τον δρόμο της Αγίας Τριάδας, στο μέσον περίπου της διαδρομής προς Τουρλίδα, να κατακλύζεται από λουόμενους που έχουν απλώσει στο σώμα τους τον ευεργετικό άργιλο. Στο εκκλησάκι αυτό που φαίνεται από τον δρόμο, στις 25 Μαρτίου του 1826, δόθηκε μια ηρωική μάχη όπου μόλις 150 υπερασπιστές της πόλης κατατρόπωσαν υπεράριθμους εισβολείς. 

Το χερσαίο τμήμα περιλαμβάνει:

λόφους που διακρίνονται διάσπαρτοι στον υγρότοπο και οι περισσότεροι στο παρελθόν αποτελούσαν τμήμα των Εχινάδων νήσων, που η προσχωματική δράση του Αχελώου τους ενσωμάτωσε στην ξηρά.
το όρος Βαράσοβα (καταφύγιο θηραμάτων) και τμήμα του όρους Αράκυνθος.
αμμοθίνες που δημιουργήθηκαν από τα φερτά υλικά των ποταμών και οριοθετούν τις λιμνοθάλασσες από την ανοιχτή θάλασσα.
το φαράγγι της Κλεισούρας που έχει ενταχθεί στις περιοχές «ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους».
Το Δάσος του Φράξου, χαρακτηρισμένο ως «Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης».
Καλλιεργούμενες εκτάσεις.
Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Εχινάδων, που είναι άρρηκτα δεμένο με το εκβολικό σύστημα του Αχελώου.
Πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση της υγροτοπικής περιοχής έχουν παίξει οι ποταμοί Εύηνος και Αχελώος που αποτελούν και τα φυσικά όριά της στα ανατολικά και δυτικά αντίστοιχα.
Η λιμνοθάλασσα, σε ό,τι αφορά την παραγωγή της, δεν διακρίνεται για τη μεγάλη ποικιλία των ψαριών εμπορικού ενδιαφέροντος, αλλά για τους μεγάλους πληθυσμούς που μπορεί να δεχθεί. Έτσι, η παραγωγή της λιμνοθάλασσας, περιορίζεται σε μερικά μόνο είδη και κυρίως: τσιπούρες (Sparus aurata), λαβράκια (Dicentrarchus labrax), χέλια (Anguilla), γοβιοί και διάφορα είδη κεφάλου (Mugilidae). Από τον θηλυκό κέφαλο (Mugil cefalus), τη μπάφα, παράγεται το περίφημο αυγοτάραχο Μεσολογγίου το μόνο μέχρι σήμερα ελληνικό αλιευτικό Προϊόν Ονομασίας Προελεύσεως (ΠΟΠ).